Wspólnoty

Maryja!!!
Rycerstwo Niepokalanej to wspólnota żywa, która i dzisiaj spełnia swoją misję i rolę w Kościele. I Ty możesz zostać Rycerzem lub Rycerką Niepokalanej i zdobywać cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną. Zapraszamy na spotkania Rycerstwa w każdy czwartek. Spotkanie rozpoczynamy Mszą Świętą o godz. 18:00 a potem spotkanie na salce.

ZARZĄD WSPÓLNOTY RYCERSTWA NIEPOKALANEJ PRZY PARAFII ŚW. MAKSYMILIANA W CZĘSTOCHOWIE
Prezes – Grażyna Zaremba
Zastępca Prezesa – Zofia Stawińska
Ekonom – Barbara Kutrzyk
Doradcy – Jadwiga Słabosz, Janina Wiśnicka
Sekretarz – Bogumiła Wojciechowska

Co to jest MI?

MI to monogram – skrót łacińskiej nazwy Rycerstwa Niepokalanej: Militia Immaculatae. Rycerstwo Niepokalanej jest ruchem maryjno-apostolskim, który założył w roku 1917 w Rzymie św. Maksymilian Maria Kolbe. Członkowie ruchu nazywają się rycerzami i rycerkami Niepokalanej. Nazwa ta wyraża ich wspaniałomyślność i ofiarność w służbie Niepokalanej.

Jaki jest cel MI?

Rycerstwo Niepokalanej, zgodnie ze swym Statutem, „pragnie szerzyć, ile to w jego mocy, błogie Królestwo Najświętszego Serca Jezusowego przez Niepokalaną, albo raczej służyć Niepokalanej w tej misji, którą Ona pełni jako Matka Kościoła”. Chodzi o nawrócenie grzeszników, a zwłaszcza odstępców od wiary, oraz tych, którzy nie znają jeszcze Chrystusa, i o uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej. Każdy członek wypełnia to zadanie, zaczynając od siebie, by stać się świętym i z własnej pełni innym dawać.

Czym się wyróżnia MI?

Rycerstwo Niepokalanej służy dziełu ewangelizacji, działając wyłącznie przez Niepokalaną jako Jej narzędzie. Stara się, jak mawiał Założyciel, „wcielić w życie” dogmat Niepokalanego Poczęcia NMP, czyli zastosować w życiu praktyczne wnioski płynące z tej prawdy. Dlatego właśnie Jej członkowie poświęcają się bezgranicznie do dyspozycji Niepokalanej, by pełnić Jej wolę i zabiegają o to, by Niepokalana stała się Królową wszystkich serc. Wierzą, że w ten sposób urzeczywistni się najprędzej i najdoskonalej tryumf Jezusa Chrystusa w całym świecie, Jego panowanie w duszach.

Jakimi środkami posługuje się MI w swym apostolstwie?

Rycerstwo Niepokalanej wykorzystuje dla sprawy wszystkie środki godziwe, co zostawia się gorliwości i roztropności członków. Jako najskuteczniejsze środki zaleca i stosuje modlitwę, pokutę i dobry przykład. W miarę możności wykorzystuje, zwłaszcza przez Niepokalanowy nowoczesne środki przekazu społecznego, jak prasa, radio itp. Wiele można się przysłużyć sprawie Niepokalanej, dając do czytania „Rycerza. Niepokalanej” i propagując Cudowny Medalik.

Jakim motywem kieruje się MI w swym działaniu?

Wyraził to Założyciel MI następującymi słowami: „Miłość ku Przenajświętszemu Sercu Pana Jezusa, aby jak najwięcej dusz jak najściślej z Nim przez Niepokalaną połączyć, jest naszym jedynym bodźcem”.

Jakie są warunki przynależności do MI?

1. Oddać się całkowicie Niepokalanej jako narzędzie w Jej rękach.
   
   Jest to warunek istotny. „Istotą Rycerstwa Niepokalanej ” – pisał św. Maksymilian – jest należeć do Niepokalanej pod każdym względem całkowicie. Stąd członkowie MI w akcie poświęcenia proszą Niepokalaną: „abyś mnie całego i zupełnie na rzecz i własność swą przyjąć raczyła i uczyniła ze mną wraz z wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba”. Twórca MI dodaje: „Dusza tak Jej oddana bezwiednie wpływa na otoczenie, promieniuje dookoła i innych do naśladowania pociąga. Ale to Jej nie wystarcza. Ona pragnie dla Niepokalanej zrobić wszystko, co może i dlatego w dalszym ciągu w tym akcie poświecenia błaga: „Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia…, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zabłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego”. Swoje oddanie się Niepokalanej potwierdzamy i wyrażamy w praktyce w posłuszeństwie dla Jej woli, którą okazuje Ona przez dobre natchnienia, przez okoliczności życia, a najpierw przez życzenia i wytyczne naszych przełożonych, a szczególnie Papież.
2. Nosić Cudowny Madalik 
   
   Wiele niezwykłych nawróceń, nagłych uzdrowień i innych łask podobało się Bogu zesłać dla proszących przez pośrednictwo Matki Bożej Niepokalanej i Jej medalik. Nazywa się go „cudownym”, ze względu na tę wielką ilość dowodów potęgi wstawiennictwa Panny Maryi.Objawiła go sama Niepokalana w dniu 27 listopada 1830 roku św. Katarzynie Labouré, nowicjuszce sióstr szarytek, w Paryżu przy ulicy du Bac. Św. Maksymilian, zakładając Rycerstwo Niepokalanej, obrał jako szczególny znak swego stowarzyszenia ten Jej medalik. Polecił nosić go swym naśladowcom i codziennie odmawiać krótką modlitwę o nawrócenie i uświęcenie wszystkich ludzi. Propagował bardzo usilnie medalik wśród katolików i wśród niewierzących, ufając, że ktokolwiek z dobrą wolą go przyjmie, wcześniej czy później otrzyma łaskę nawrócenia.
3. Wpisać się do Księgi MI w Niepokalanowie lub w miejscu, gdzie MI jest kanonicznie założone.

Jak najłatwiej zostać rycerzem lub rycerką?

Skierować do Niepokalanowa prośbę: „Pragnę należeć do Rycerstwa Niepokalanej”. My chętnie wpiszemy do naszej Księgi MI oraz przyślemy Dyplomik MI i Cudowny Medalik. Po ich otrzymaniu należy – najlepiej w jakieś święto Matki Bożej – odbyć spowiedź i przyjąć Komunię świętą, a potem uczynić akt całkowitego poświęcenia się Niepokalanej, np. według formuły znajdującej się w Dyplomiku, i na znak oddania nosić medalik. Ojciec Święty Jan Paweł II zachęca nas słowami: „Najmilsi! Bądźcie silni w wierze i z entuzjazmem wypełniajcie zadania Rycerstwa Niepokalanej, do którego należycie idąc za nauką i przykładem o. Maksymiliana Kolbego… I niech wam towarzyszy zawsze moje apostolskie błogosławieństwo, którego z wielką miłością udzielam wam i wszystkim, co należą do waszego Rycerstwa”. /Rzym, 18.10.1981r./

Odpusty zupełne dla członków Rycerstwa Niepokalanej:

1. W dniu oddania się Niepokalanej i włączenia się do Jej Rycerstwa.
2. W uroczystość Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia.
3. W uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca.
4. W uroczystość Wniebowzięcia Niepokalanej, 15 sierpnia.
5. W rocznicę objawienia się Niepokalanej w Lourdes, 11 lutego.
6. W rocznicę objawienia się Niepokalanej w Fatimie, 13 maja.
7. W uroczystość św. Franciszka z Asyżu, 4 października.
8. W rocznicę założenia Rycerstwa Niepokalanej, 16 października.
9. W rocznicę objawienia Cudownego Medalika, 27 listopada.

 Msze święte odprawiane w Niepokalanowie w intecji członków MI:

1. Każdego 15 dnia miesiąca.
2. W uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi, l stycznia.
3. W uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego.
4. W uroczystość Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia.
5. W uroczystość Bożego Narodzenia, 25 grudnia (Pasterka).
6. Za zmarłych członków Rycerstwa Niepokalanej odprawia się jedną Mszę świętą w każdym miesiącu oraz w Dzień Zaduszny.

Nabożeństwo Pierwszych Sobót Miesiąca

Módlmy się również o nawrócenie grzeszników i odnowę ich życia odprawiając Nabożeństwo Pierwszych Sobót. Niech stanie się to naszą rodzinną i polską tradycją, że pierwsze soboty poświęcamy Matce Bożej, by Jej dziękować i wynagradzać za zniewagi, jakich wciąż doznaje od ludzi. Niech w naszych domach i kościołach będzie odmawiany różaniec wynagradzający i prowadzone rozmyślania nad jego tajemnicami. To nabożeństwo ma być ratunkiem dla świata i dla nas samych. Maryja bowiem obiecała siostrze Łucji, że przybędzie w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć Jej będą w intencji zadośćuczynienia.

W naszej parafii
– Msza Święta wynagradzająca i Różaniec wynagradzający Niepokalanemu Sercu NMP w każdą pierwszą sobotę miesiąca o godz. 7:30

Przy naszej parafii działa Akcja Katolicka, która jest najbardziej aktualnym miejscem realizacji katolickiego powołania osób świeckich we współpracy z kapłanami. Jest to wspólnota, która troszczy sie o:

•  głebokie życie religijne 
•  kultywowanie postaw patriotycznych 
•  niesienie pomocy bliźnim
•  organizowanie pomocy charytatywnej
•  organizowanie życia kulturalnego 

Pragniemy by jak najwiecej osób włączyło sie do Akcji Katolickiej i dlatego wszystkich chetnych zapraszamy na nasze spotkania w każdy I poniedziałek miesiąca. Spotkanie rozpoczyna się Mszą świetą o 18.00.

Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca. (bł. Jan Paweł II)

W naszej parafii Wspólnota Żywego Różańca istnieje od jej samego początku. Aktualnie jest 7 róż (w tym jedna męska). W każdą pierwszą sobotę miesiąca o godz. 18:00 jest sprawowana Msza Św. w intencji wszytkich osób i ich rodzin należących do tej wspólnoty. Po Eucharystii tej następuje wymiana tajemnic różańcowych. Wszystkich chętnych serdecznie zapraszamy

Koła Żywego Różańca:

I Róża „św. Maksymiliana Kolbe”
II Róża „św. Antoniego z Padwy”
III Róża „św. Józefa”
IV Róża „św. o. Pio”
V Róża „św. Urszuli Ledóchowskiej”
VI Róża „św. Faustyny Kowalskiej”
VII Róża „św. Jana Pawła II”

Obietnice różańcowe, które otrzymał od Niepokalanej Matki bł. Alan De La Roche

 1.Tym, którzy będą pobożnie odmawiali różaniec, obiecuję szczególną opiekę.
2. Dla tych, którzy będą wytrwale odmawiali różaniec, zachowam pewne zupełnie szczególne łaski. 
 3. Różaniec będzie potężną bronią przeciwko piekłu; zniszczy występek i rozgromi herezję. 
4. Różaniec doprowadzi do zwycięstwa cnoty i dobra; w miejsce miłości do świata wprowadzi miłość do Boga i obudzi w sercach ludzi pragnienie szukania nieba. 
5. Ci, którzy zawierzą mi się przez różaniec, nie zginą. 
6. Ci, którzy będą z pobożnością odmawiali różaniec, rozważając jego tajemnice, nie zostaną zdruzgotani nieszczęściem ani nie umrą nieprzygotowani. 
7. Ci, którzy prawdziwie oddadzą się memu różańcowi, nie umrą bez pocieszenia Kościoła. 
8. Ci, którzy będą odmawiali różaniec, znajdą podczas swego życia i w chwili śmierci światło Boże oraz pełnię Bożej łaski i będą mieli udział w zasługach błogosławionych. 
9. Szybko wyprowadzę z czyśćca te dusze, które z pobożnością odmawiały różaniec. 
10. Prawdziwe dzieci mojego różańca będą się radować wielką chwałą w niebie. 
11. To, o co prosić będziecie przez mój różaniec, otrzymacie. 
12. Ci, którzy będą rozpowszechniać mój różaniec, otrzymają ode mnie pomoc w swych potrzebach. 
13. Otrzymałam od mego Syna zapewnienie, że czciciele mego różańca będą mieli w świętych niebieskich przyjaciół w życiu i w godzinie śmierci. 
14. Ci, którzy wiernie odmawiają mój różaniec są moimi dziećmi – prawdziwie są oni braćmi i sistrami mego Syna Jezusa Chrystusa. 
15. Nabożeństwo do mego różańca jest szczególnym znakiem Bożego upodobania. 
(źródło: Księga Żywego Różańca)

Czym jest Domowy Kościół?

Domowy Kościół (DK) jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło-Życie. Założycielem DK jest Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki (1921-1987). Duchową kolebką DK jest Krościenko nad Dunajcem, gdzie w 1973 r. odbyły się pierwsze oazy rodzin. Znakiem DK są greckie słowa „fos” (światło) i „zoe” (życie), wpisane w znak krzyża wyrastającego spomiędzy dwóch złotych obrączek, umieszczonych wraz z krzyżem w figurze domu. DK zwraca uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem. DK pomaga małżonkom trwającym w związku sakramentalnym w budowaniu miłości i jedności małżeńskiej, która stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim. Budowaniu jedności małżeńskiej i rodzinnej służą dary – zobowiązania, które formują małżonków zbliżając ich do Boga i do siebie (modlitwa osobista, spotkanie ze słowem Bożym, modlitwa małżonków, modlitwa rodzinna, dialog małżeński, reguła życia, udział w rekolekcjach). Kilka małżeństw tworzy krąg, który jest podstawowym elementem struktury DK. Kręgi gromadzą się na comiesięcznych spotkaniach, które prowadzą animatorzy. Spotkanie takie składa się z kilku części: dzielenie się życiem, modlitwa (rozważanie Słowa Bożego, tajemnica różańca, modlitwa spontaniczna), formacja, czyli dzielenie się realizacją zobowiązań oraz temat studyjny. W spotkaniach kręgu bierze udział kapłan – moderator. (na podstawie „Zasad Domowego Kościoła”).

Pierwszy krąg DK

W 1985 r. w naszej parafii powstał pierwszy krąg rodzin Domowego Kościoła, który założył ówczesny wikariusz ks. Krzysztof Orzeszyna. Krąg tworzyło pięć małżeństw z małymi dziećmi. Krąg istnieje już prawie 30 lat, a jego członkowie spotykają się na modlitwie regularnie raz w miesiącu. Funkcję moderatora obecnie pełni ks. proboszcz Gabriel Maciejewski. Dziś wszyscy członkowie pierwszego kręgu to małżeństwa 30-40-letnim stażem. Tak mówią o swojej wspólnocie: „To długoletnie doświadczenie we wspólnocie pomaga nam dostrzec dobre strony bycia w Domowym Kościele. Zaliczamy do nich przede wszystkim kontakt ze Słowem Bożym, dzielenie się rodzin uwagami dotyczącymi wychowywania dzieci oraz trwałe przyjaźnie. Jesteśmy wdzięczni Bogu za to, że dał nam możliwość rozwijania naszej wiary w kręgu Kościoła Domowego i za wszystkie łaski, jakie tą drogą od Niego otrzymaliśmy. Chwała Panu”.

Drugi krąg DK

W 2003 roku ksiądz proboszcz zainicjował drugi krąg młodych małżeństw, który pilotowali Katarzyna i Karol Szewczyk z parafii św. Józefa. Moderatorem sześciu małżeństw został 
ks. Michał Wieczorek. Krąg działał do 2008 roku. Animatorami byli Anna i Jacek Grych, w tym czasie zmieniali się księża prowadzący, a dwie rodziny przeprowadziły się do innych miast. Różne trudności małżeństw spowodowały rozwiązanie się kręgu.
Starania o nowy krąg w parafii odniosły sukces i w październiku 2008 roku drugi krąg rodzin zawiązał się na nowo. Parą pilotującą krąg zostali Agnieszka i Krzysztof Kubiccy z parafii św. Jana Kantego. Początkowo chętnych było 6 rodzin. Księdzem moderatorem został ks. Łukasz Dybowski. Pilotaż trwał do czerwca 2010 r. Pierwszą częścią była ewangelizacja odkrywająca na nowo podstawowe prawa Boże oraz wprowadzenie w zagadnienia dotyczące duchowości małżeńskiej. Etap ten zakończył się przyjęciem Chrystusa jako Pana i Zbawiciela przez małżonków. W kolejnym czasie pilotowania przybliżane były metody pracy kręgu i całego Ruchu. Od września 2010 roku para pilotująca wybrała nowych animatorów spośród małżeństw Annę i Jacka, aby kontynuowali prowadzenie kręgu i jego formację duchową. W kręgu były trzy małżeństwa: Anna i Jacek Grych, Dorota i Łukasz Grabałowscy, Agnieszka i Marcin Drab z parafii w Blachowni, a opiekę duchową sprawował ks. Tomasz Chudy. 

Trzeci krąg DK

Historię trzeciego kręgu rodzin tworzy ks. Rafał Grzesiak w 2009 roku. Tak wspominał: „Nowy krąg zaczął się od zgody księdza proboszcza Gabriela, że mogę w czasie Wizyty Duszpasterskiej proponować małżonkom sakramentalnym formację dla rodzin we wspólnocie Ruchu Światło-Życie. Namówiłem, o ile dobrze pamiętam, około 20 par. Po zakończonej kolędzie zadzwoniłem, aby poinformować o dacie pierwszego spotkania. Na pierwsze spotkanie z 30 zaproszonych małżeństw przyszło 6. Bardzo się cieszyłem! Był ks. proboszcz i para pilotująca: Anastazja i Andrzej Filipscy. Rozmawialiśmy i reklamowaliśmy Domowy Kościół. Takie to były początki. Dwie pary od marca 2010 roku wykruszyły się. Dwa małżeństwa doszły. Spotykamy się co miesiąc. Rodziny bardzo się zżyły, a dzieciaki nie mogły się doczekać kolejnych spotkań. Jedno z dzieci spotkania te nazwało „małym kościołem”. Wspólnie czytamy Pismo Święte, modlimy się, dzielimy się życiem. Rozmawiamy na różne tematy. Bogu niech będą dzięki”. Pierwszymi animatorami zostali Małgorzata i Mariusz Pluta. Po dwóch latach nastąpiła zmiana pary animatorskiej. Krąg tworzą cztery małżeństwa: Małgorzata i Mariusz Pluta, Agnieszka i Tomasz Leśnikowscy, Aldona i Marcin Wodzisławscy, Magdalena i Marek Garbiec z par. Jana Kantego . Obecnym moderatorem jest ks. Grzegorz. 

Czwarty krąg DK

Z inicjatywy ks. Rafała w listopadzie 2012 roku utworzył się nowy krąg w naszej parafii. Parą pilotującą zostali Anna i Jacek Grych, którzy z pomocą ks. Rafała ewangelizowali na początku 5-6 małżeństw. Z czasem aktywne pozostały cztery małżeństwa, w tym jedno z parafii z Mirowa. Po dwóch latach krąg miał działać już samodzielnie z nowymi animatorami. W czerwcu 2014 roku nastąpiła zmiana księdza moderatora. Od września opiekunem duchowym został ks. Grzegorz. W październiku trzy rodziny drugiego kręgu i cztery rodziny nowego kręgu podjęły decyzję o wspólnym połączeniu się w jeden krąg. Od tego czasu wraz z księdzem Grzegorzem i animatorami siedem rodzin spotyka się co miesiąc w salce na plebanii jako drugi krąg Domowego Kościoła naszej parafii: Dorota i Łukasz Grabałowscy, Anna i Jacek Grych, Agnieszka i Marcin Drab z parafii w Blachowni, Marta i Marcin Szymoniak, Ewa i Rafał Paradowscy, Dorota i Rafał Głowaccy, Agnieszka i Mariusz Kalota z Mirowa.

MINISTRANT – to członek ludu Bożego, który w czasie sprawowania liturgicznych obrzędów spełnia posługę pomocnicza w sposób określony przepisami Kościoła. „Ministrare” (z łaciny) znaczy „służyć”. Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo „ministrant” wskazuje szczególnie na służbę we Mszy świętej. Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej. Pomaga również po zakończeniu Mszy świętej. Ministrant jest tym, który niesie znaki. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii maja szczególnie ważne znaczenie. One maja ludziom wierzącym cos przedstawiać i wskazać na inna rzeczywistość. Ministrant powinien sam być znakiem. Ministrant przez służenie wskazuje, ze każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawa kapłana, lecz sprawa całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, ze „uczestniczyć w liturgii” nie znaczy tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać! „Uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ja, czynnie się w niej angażując.

W naszej parafii grupa ministrantów jest dość liczna – ponad 80 osób. Oprócz zwykłych zajęć na zbiórkach, które odnoszą się do posługi przy ołtarzu, uczestniczą także w pracach związanych z estetyka świątyni. Propozycja dla nich na spędzenie wolnego czasu jest możliwość gry w tenisa stołowego oraz darmowy dostęp do Internetu, z czego chętnie korzystają.
Zbiórki odbywają się w każdą sobotę o godz. 09:30 (dla kandydatów) i o 10:00 (dla ministrantów). Serdecznie zapraszamy!!

Patroni ministrantów

Bardzo wielu świętych było ministrantami. Służyli oni wiernie Chrystusowi i dzisiaj są patronami ministrantów. Każdy z nich osiągnął doskonałość dzięki: pracowitości, sumienności, gorliwości, żarliwej modlitwie, codziennemu naśladowaniu Chrystusa.

•  ŚWIĘTY STANISŁAW KOSTKA – XVI wiek (Polska)
  Stanisław urodził się 28 grudnia 1550 r. w Rostkowie na Mazowszu, był synem Jana i Małgorzaty. Pierwsze nauki Stanisław pobierał w domu rodzinnym. W wieku 14 lat razem ze swoim bratem, Pawłem, został wysłany do szkół jezuickich w Wiedniu. Początkowo Stanisławowi nauka nie szła zbyt dobrze. Nie otrzymał bowiem dostatecznego przygotowania w Rostkowie. Pod koniec trzeciego roku studiów należał już jednak do najlepszych uczniów. Władał płynnie językiem łacińskim i niemieckim, rozumiał również język grecki.

•  ŚWIĘTY ALOJZY GONZAGA – XVI wiek (Włochy)
•  ŚWIĘTY JAN BERCHMANS – XVII wiek (Belgia)
•  ŚWIĘTY DOMINIK SAVIO – XIX wiek (Włochy)

(oprac. na podstawie strony Diecezji Gliwickiej)
Zachęcamy dzieci i młodzież męską do wstępowania w szeregi ministrantów!

Ruch Światło-Życie – gałąź młodzieżowa – powstała w naszej parafii w 1990 r. Jej pierwszym moderatorem był ks. Krzysztof Orzeszyna. W kolejnych latach opiekunami byli: ks. Mieczysław Wach, ks. Sylwester Kubik, ks. Grzegorz Zabłocki (zmarł w 2004 r.) oraz ks. Artur Będkowski. Nieprzerwanie od założenia wspólnoty przy naszej parafii spotkania oazowe gromadziły co tydzień kilkadziesiąt osób.

Od 2001 roku opiekunem wspólnoty był ks. Tomasz Gil. Oaza liczyła wówczas ponad 70 osób. W większości byli to gimnazjaliści i licealiści, ale w spotkaniach uczestniczyli także studenci i dzieci z klasy 5 i 6 szkoły podstawowej. Cała wspólnota była podzielona na małe grupy, w zależności od wieku czy stopnia formacji. Cotygodniowe spotkania rozpoczynały się Mszą świętą, w której Oazowicze czynnie uczestniczyli.

Następnie wspólnota gromadziła się w auli plebanii na krótkiej modlitwie do Ducha św. Zaraz potem odbywały się spotkania w małych grupach. Miały one przede wszystkim charakter dyskusji na tematy związane z wiarą i życiem chrześcijańskim, a ponieważ istotnym elementem w życiu oazowicza jest Pismo Święte, spotkania prowadzone były w oparciu o Biblię. Na koniec uczestnicy wspólnoty zbierali się powtórnie w auli, by wysłuchać konferencji ks. Moderatora. Po niej następowała krótka modlitwa, zakończona apelem Maryjnym.

Co dwa miesiące zamiast spotkań odbywały się w kaplicy Msze święte tylko dla wspólnoty Ruchu Światło-Życie. Co pewien czas w naszej parafii organizowane były także Dni Wspólnoty, podczas których gościliśmy oazowiczów z całego rejony częstochowskiego.

Jako wspólnota byliśmy odpowiedzialni także za prowadzenie adoracji Najświętszego Sakramentu w każdy pierwszy czwartek miesiąca, za Różaniec w każdy piątek października oraz Drogę Krzyżową w Wielkim Poście. Ukoronowaniem całego roku formacyjnego był wyjazd na oazę wakacyjną. Oazowicze z naszej parafii liczne uczestniczyli w tych rekolekcjach.

W 2006 roku funkcję Moderatora przejął ks. Michał Wieczorek, rok później ks. Lech Ambroży. Od 2008 roku opiekunem Ruchu Światło – Życie w naszej parafii był ks. Łukasz Dybowski, a w roku 2010 naszym moderatorem został ks. Rafał Grzesiak.

Dzień wspólnoty w naszej parafii

Pierwsza radość to niewątpliwie pogoda. Pogoda w niedziel 13 marca 2011 r. była słoneczna i przyjazna. O tyle ważna gdyż w wielkopostny Dzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie rejonu częstochowskiego zaplanowana była droga krzyżowa ulicami parafii św. Maksymiliana w Częstochowie na Północy. Druga radość to wspólna modlitwa na początek Dnia Wspólnoty wszyscy stanęliśmy przed Panem i wyciągaliśmy ręce by wołać o Ducha Jedności. Potem Ojciec Duchowny Wyższego Seminarium Duchownego Paweł Dzierzkowski mówił o posłuszeństwie Słowu Bożemu w codziennym życiu chrześcijanina „Kościół jest miejscem słuchania i rozważania Słowa Bożego. Jeżeli wspólnota nie czyta i nie jest posłuszna Słowu Bożemu jest daleko od Boga”. Kolejną radością było uwielbienie Trójjedynego Boga podczas Eucharystii o godz. 15.00 . Ks. Proboszcz Prałat Gabriel Maciejewski przywitał naszą wspólnotę ciepłym słowem: „członkowie Ruchu Światło-Życie zawsze są przykładem żywej wiary i chce was prosić abyście zaświadczyli o niej pośród was.” Mszy św. Przewodniczył wikariusz parafii ks. Rafał Grzesiak. Homilie wygłosił ks. Jarosław Sowa, wikariusz parafii św. Zygmunta. Czwartą radością było nabożeństwo Drogi Krzyżowej, które prowadził ks. Mariusz Foltyński, Moderator Diecezjalny Ruchu Światło-Życie. Stacje drogi krzyżowej były między blokami, przy boiskach, placach zabaw i sklepach. Członkowie Ruchu Światło-Życie przy każdej stacji głosili świadectwo życia z Jezusem. Niektórzy dzielili się trudem „umierania” dla innych. Inni mówili o owocach sakramentu pojednania. Były i świadectwa o efektach modlitwy wstawienniczej. Piąta radością było wspólne spotkanie przy stole, gdzie częstowaliśmy się m. in. ciastem przyniesionym przez różne wspólnoty parafialne. Chwała Panu, bo było to dla nas wszystkich przeżycie umacniające i pocieszające.

Dzień wspólnoty w parafii św. Jacka

16 października 2011 przeżywaliśmy dzień wspólnoty Ruchu Światło-Życie w par. św. Jacka w Częstochowie. Dzień ten odbył się pod hasłem „Słuchać Pana w Kościele” – temat całego roku formacyjnego. Spotkanie zaczęliśmy o godzinie 13:30 zawiązaniem wspólnoty, gdzie zostały powitane Oazy z innych parafii a następnie wysłuchaliśmy świadectw kilku osób o tym jak w swoim życiu słuchają głosu Boga. Każde świadectwo to duże umocnienie wiary dla nas. Z każdej historii wysuwał się wniosek: powierz Bogu swoją drogę i zaufaj mu, a On sam będzie działał. Związek z Jezusem nie może być sztywną relacją opartą na przymusie i strachu, jedynie głęboka, wierna oparta na zaufaniu miłość pozwala dostrzec działanie Ojca w naszym życiu.
Po wysłuchaniu świadectw modliliśmy się wspólnie wielbiąc i dziękując Bogu za życie, za otrzymane łaski. Następnie nasz moderator – ks. Rafał wygłosił katechezę na temat wsłuchiwania się w Pana w ciągu naszego życia. Słuchanie Boga to nie tylko osobista, intymna wiara, to również wsłuchiwanie się w ludzi wokół siebie, w ich problemy, sprawy świata, odczytywanie znaków czasu i wreszcie słuchanie Kościoła, który jest oblubienicą Chrystusa. W ostatnim czasie wielu ludzi krytycznie ocenia zakazy Kościoła nie zdając sobie sprawy z jego nieomylności oraz z tego, że podstawowych praw nie ustalił człowiek, lecz sam Bóg i nie wolno nam w nie ingerować, nie wolno nam walczyć z Bogiem dla własnego egoizmu.
Gdy zakończyła się katecheza przyszedł czas na wspólne spotkania w grupach, gdzie poprzez odczytywanie fragmentów z Pisma i krótką medytację mieliśmy możliwość podzielenia się swoimi odczuciami, swoim doświadczaniem Boga. Następnie odbyło się nabożeństwo różańcowe i bardzo uroczysta Msza Św. w której uczestniczyli nie tylko członkowie Ruchu Światło-Życie ale również liczni parafianie.

Na zakończenie tego wspaniałego dnia tradycyjnie w salce odbyła się Agapa, na której mogliśmy umocnić nasze relacje z innymi i po prostu porozmawiać w ciepłej i miłej atmosferze. Nad całością tego dnia czuwał nasz ks. moderator Krzysztof, animatorka Ela a także ks. Konrad Cygan oraz cała parafialna Oaza św. Jacka.

Nie wstydzę się Jezusa

Jako wspólnota przystąpiliśmy do akcji społecznej NIE WSTYDZĘ SIĘ JEZUSA – znajdź nas w galerii zdjęć 🙂

Historia chóru „Dwie Korony”

W roku 1999 przy parafii św. Maksymiliana Marii Kolbe w Częstochowie pani Beata Kula założyła chór, aby wzbogacić i upiększyć oprawę liturgiczną mszy świętej. Po trzech latach (w 2002 roku) prowadzenie chóru – dyrygenturę i kierownictwo artystyczne – przejęła pani mgr Maria Kloś. Z czasem przybywało chętnych do śpiewu tak, że wkrótce grupa liczyła około 16 osób. Nazwę „Dwie Korony” chór przybrał na pamiątkę ofiarowania świętemu Maksymilianowi przez Matkę Boską do wyboru  dwóch koron : białej i czerwonej, oznak kapłaństwa i męczeństwa. Nasz patron wybrał obie i to przywiodło go do świętości.

Bardzo ważną rolę odegrała pani Renata Zaraś, która doskonaliła emisję głosu chórzystów. Działalność chóru w bardzo dużym stopniu wspomagał ówczesny dyrektor Ogniska Katolickiego przy naszej parafii- pan dr Wiesław Gaździcki. Organizował on Pielgrzymki „Dwóch Koron” do Sanktuariów Maryjnych Archidiecezji Częstochowskiej oraz partycypował w ujednoliceniu strojów chóru. Tak więc chór od wielu lat ubogaca śpiewem oprawę mszy świętej nie tylko w swojej parafii. Niejednokrotnie zapraszany jest do uczestnictwa w koncertach o bardzo zróżnicowanym charakterze, nie tylko religijnym. W swoim repertuarze posiada pieśni kompozytorów narodowych (polskich i zagranicznych) uznanych za klasyków muzyki , a także mniej znanych i regionalnych. Mając tak szeroki wachlarz utworów chór chętnie bierze udział w przeglądach chórów oraz konkursach zdobywając laury.

Uczestniczy w takich wydarzeniach muzycznych jak:

• doroczne Święto Muzyki
• występy w Filharmonii Częstochowskiej (np. kolędowanie, pieśni ludowe regionu itp.),
• przeglądy pieśni pasyjnej i pokutnej (Żory, Koziegłówki),
• na otwarciach wystaw malarskich w Galerii Częstochowskiej,
• propagowanie muzyki sakralnej w posiadłościach rodziny Reszków,
• spotkania moniuszkowskie i inne upamiętniające różne rocznice,
• oprawa mszy świętych w innych parafiach (na zaproszenia Jasna Góra, Chełmo, kościół w Mirowie, w Wierzchowisku, na ul. Orkana, na osiedlu Trzech Wieszczy, …)

Ludzie i atmosfera

Na przestrzeni 12-stu lat istnienia chóru zmienił się nieco skład osobowy, a ogólna liczba członków wzrosła do 20 osób, by aktualnie ustabilizować się na poziomie 15 osób. Atmosfera panująca w grupie jest koleżeńska i dlatego ćwiczymy śpiew nie tylko w salce parafialnej, ale również na wyjazdach plenerowych.
Ponieważ część członków chóru zmieniła miejsca zamieszkania, a tym samym i parafii, nawiązaliśmy nowe znajomości. Od 2014 roku włączyliśmy do naszego grona chór z parafii Jezusa Dobrego Pasterza z Wierzchowiska. Ćwiczymy wspólnie i wspólnie też śpiewamy na mszach świętych w obu parafiach. Połączone chóry to liczniejsza grupa, a to daje większe możliwości  

Zapraszamy wszystkich chętnych, którzy chcieliby dołączyć do nas, by swoim śpiewem wychwalać Boga, radować serca i dusze ludzi – w każdy poniedziałek na godz. 20:00.