Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: „Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie”. (KKK, 1213)

Chrzty święte są sprawowane w naszej parafii w II i IV niedzielę miesiąca. Katecheza dla rodziców i chrzestnych odbywać się będzie w każdą środę po wieczornej Mszy św. przed niedzielą chrztu świętego.

Chrzest dziecka powinien nastąpić w pierwszych tygodniach po urodzeniu (najlepiej w ciągu miesiąca). Jeśli dziecko znajdzie się w niebezpieczeństwie śmierci należy je bezzwłocznie ochrzcić (np. w szpitalu), a po wyzdrowieniu rodzice przynoszą dziecko do świątyni parafialnej, aby przedstawić je Kościołowi w specjalnym obrzędzie liturgicznym.

Chrzest dziecka ma się odbyć w kościele parafialnym miejsca zamieszkania rodziców dziecka. Chrzest z innej parafii może się odbyć na podstawie pisemnej zgody własnego proboszcza.

Do godnego ochrzczenia dziecka wymaga się, „aby istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowane po katolicku; jeśli jej zupełnie nie ma, chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie” (KPK Kan. 868 § 2).

Chrzest osoby dojrzałej odbywa się po odpowiednim pouczeniu o prawdach wiary i obowiązkach chrześcijańskich oraz po przejściu praktyki życia chrześcijańskiego w katechumenacie.

Chrzest zgłasza matka, ojciec lub prawny opiekun dziecka. W kancelarii należy przedstawić:
• odpis Aktu Urodzenia dziecka z USC
• świadectwo ślubu kościelnego rodziców dziecka (jeśli ślub odbył się w innej parafii)
• zaświadczenie o chrzestnych od ich własnego proboszcza, że mogą pełnić obowiązek chrzestnych (jeśli mieszkają w innej parafii)

Wymagania, aby ktoś mógł pełnić obowiązek chrzestnego:
• ukończone 16 lat (ks. Proboszcz może dla ważnej przyczyny z tego wymagania zwolnić);
• katolik, bierzmowany, który prowadzi życie zgodnie z zasadami wiary i obowiązku, który ma przyjąć;
• młodzież szkolna przedstawia zaświadczenie o uczęszczaniu na katechezę.

Warunki jakim powinni odpowiadać rodzice chrzestni wg Kodeksu Prawa Kanonicznego:

1. Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawić do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki. (KPK Kan.872)

2. Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje chrzestnych. (KPK Kan.873)

3. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:
• jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;
• ukończył 16 lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;
• jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;
• jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;
• nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest. (KPK Kan.874)

4. Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.

„Duch święty, którego Ojciec pośle w Moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem”(J 14,26)

Przygotowanie do bierzmowania odbywa się w ciągu dwóch lat. Młodzież uczestniczy w spotkaniach, pogłębia swoje życie sakramentalne przez uczestnictwo w Eucharystii i nabożeństwach (o których młodzież jest dobrze poinformowana).

Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do „sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego”, którego jedność powinna być zachowywana. Należy zatem wyjaśniać wiernym, że przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, „przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej”.(KKK 1285)

Dokumenty potrzebne do bierzmowania:
• metryka chrztu św.
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechizacji

Świadek bierzmowania
Poszczególnym bierzmowanym towarzyszy świadek, który przygotowuje ich do tego sakramentu, przedstawia biskupowi i pomaga w wiernym wypełnianiu przyrzeczeń chrzcielnych. Świadkiem może osoba, która sama przyjęła wszystkie sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, jest religijnie praktykująca i prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji jaką mają pełnić.

Podstawowe przygotowanie do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej odbywa się w ramach katechizacji szkolnej. Natomiast w parafii zamieszkania (nie zameldowania), rodzice zgłaszają dzieci pragnące przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej.

Dokumenty wymagane do Pierwszej Komunii Świętej
• metryka chrztu św. dziecka
Rodziców wraz z dziećmi zachęcamy do uczestniczenia w niedzielnej Mszy św. o godz. 15⁰⁰, w czasie której, kierowane jest specjalne słowo do dzieci a po zakończeniu liturgii przekazywane są bieżące informacje.

„Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą”. (KKK 1422)

Spowiedź codziennie podczas każdej Mszy św.
Spowiedź w pierwszy piątek miesiąca rano od godz. 7³⁰, a popołudniu od godz. 16⁰⁰

„Bóg stworzył cię bez ciebie, ale nie zbawia cię bez ciebie”. Przyjęcie Jego miłosierdzia wymaga od nas uznania naszych win. „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1J 1,8-9). (KKK 1847)

Grzech jest to dobrowolne i świadome przekroczenie przykazania Bożego lub kościelnego. Grzech polega więc na nieposłuszeństwie i wynoszeniu własnej woli nad wolę Bożą. Grzech może być ciężki, czyli śmiertelny albo lekki, czyli powszedni.

Grzech ciężki popełnia człowiek wtedy, gdy przekracza przykazania:
• w ważnej rzeczy – jest to tzw. materia wielka,
• zupełnie świadomie
• całkowicie dobrowolnie.

Grzech lekki popełnia człowiek wtedy, gdy przekracza przykazania:
• w małej rzeczy,
• bez całkowitej świadomości,
• bez całkowitej dobrowolności.

Warunki dobrej spowiedzi:
• Rachunek sumienia – przypomnienie sobie wszystkich grzechów od ostatniej, dobrze odprawionej spowiedzi.
• Żal za grzechy (skrucha) – boleść duszy z powodu zranienia Boga. Bóg bez żalu nie odpuszcza żadnego grzechu. Jest najważniejszym warunkiem spowiedzi. Jeżeli źródłem żalu jest miłość do Boga, wtedy żal jest „doskonałym”; jeśli opiera się na innych motywach, wtedy nazywamy go „niedoskonałym”.
• Postanowienie poprawy – postanowienie unikania wszystkich grzechów, zwłaszcza ciężkich oraz sposobności do grzechu. Postanowienie to naprawy wyrządzonego zła.
• Szczera spowiedź – wyznanie wszystkich zapamiętanych od ostatniej spowiedzi grzechów przed kapłanem, (Boga nigdy nie okłamię) w celu uzyskania rozgrzeszenia.
• Zadośćuczynienie – wypełnienie zadanej przez kapłana pokuty i naprawienie wszystkich szkód (w miarę możliwości) wyrządzonych przez grzech.

Skutki duchowe sakramentu pokuty:
• pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskał łaskę Bożą,
• pojednanie z Kościołem,
• darowanie kary wiecznej, związanej z grzechami śmiertelnymi,
• darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechów,
• pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa,
• wzrost sił duchowych do walki ze złem.

Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu. (KKK, 1601)

Dokumenty wymagane przy załatwianiu mamłżeństwa katolickiego w kancelarii:
• dowód osobisty
• aktualne świadectwo chrztu świętego (ważne 3 miesięce)
• świadectwo bierzmowania
• ostatnie świadectwo nauki religii
• zaświadczenie z USC stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa (dot. małżeństw „konkordatowych”) – ważne tylko 3 miesiące 
• akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny
• w przypadku wdowców akt zgonu małżonka
• zaświadczenie o ukończonym kursie przedmałżeński

Do kancelarii narzeczeni zgłaszają się osobiście z dokumentami przynajmniej 3 miesiące przed ślubem. Spisuje się wówczas protokół przedślubny.Jeśli jedno z narzeczonych jest z poza parafii otrzymuje pismo o wygłoszenie zapowiedzi w swojej parafii. Rozpoczyna się bezpośrednie przygotowanie narzeczonych do małżeństwa: otrzymują skierowanie na nauki przedślubne, na konsultacje w poradni rodzinnej oraz do odbycia dwóch spowiedzi świętych (jedna na początku przygotowania do ślubu a druga przed ślubem). Na drugą rozmowę narzeczeni przychodzą do kancelarii dwa tygodnie przed ślubem. Wówczas przedstawiają poświadczenia odbycia przygotowania do małżeństwa oraz ewentualnie zaświadczenie wygłoszenia zapowiedzi bądź też inne brakujące dokumenty.

„Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).

Chorych, którzy pragną posługi sakramentalnej prosimy zgłaszać w kancelarii parafialnej lub telefonicznie o dowolnej porze. Chorych regularnie kapłani odwiedzają w każdy pierwszy piątek miesiąca od godz. 9⁰⁰

Namaszczenie chorych jest to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością. Często w naszym społeczeństwie błędnie pojmowano sakrament chorych jako „ostatnie namaszczenie”. Błąd polega na traktowaniu tego sakramentu jak „wyroku śmierci” i odwlekaniu jego przyjęcia aż do agonii. Jeśli wierzymy w skutki, jakie ten sakrament ze sobą niesie, to winien on być udzielony znacznie wcześniej.

Ponieważ kapłan przybywa wtedy z Najświętszym Sakramentem,warto pamiętać o kilku zasadach godnego podjęcia takiego rodzaju wizyty duszpasterskiej:
• W pokoju, gdzie leży chory, należy przygotować stół przykryty białym obrusem, na którym kapłan będzie mógł położyć bursę z Komunią św. Na stole powinien znajdować się także krzyż, zapalone dwie świece oraz talerzyk z wodą święconą.
• Jeżeli osoba starsza czy chora ma kłopoty z przełykaniem, można przygotować wcześniej szklankę z czystą, przegotowaną wodą – można ją podać do popicia po Komunii św.
• Jeżeli osoba chora chce skorzystać ze spowiedzi, należy pozostawić ją sam na sam z księdzem. Natomiast w obrzędzie Komunii św. czy namaszczenia chorych powinni brać udział wszyscy domownicy.
• W sytuacji przyjmowania Namaszczenia Chorych na stole powinien być przygotowany na talerzyku kawałek waty, by kapłan mógł w tę watę wytrzeć palce z oleju św. Po obrzędzie Namaszczenia Chorych watę należy bezzwłocznie spalić.
• Po wyjściu księdza wskazane jest pozostanie przy łóżku chorego chociaż na chwilę modlitwy dziękczynnej.
• Warto również wiedzieć, iż chorych nie obowiązuje post Eucharystyczny.

rekolekcji adwentowych i wielkopostnych.

Namaszczenie chorych jest to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością. Często w naszym społeczeństwie błędnie pojmowano sakrament chorych jako „ostatnie namaszczenie”. Błąd polega na traktowaniu tego sakramentu jak „wyroku śmierci” i odwlekaniu jego przyjęcia aż do agonii. Jeśli wierzymy w skutki, jakie ten sakrament ze sobą niesie, to winien on być udzielony znacznie wcześniej.

Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu. Kapłan modli się wraz z domownikami za chorego. Namaszcza jego czoło i ręce olejem świętym, wypowiadając przy tym słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen”. Chory, który nie stracił przytomności, powinien też przyjąć sakrament pokuty i Komunię świętą (Wiatyk). Namaszczenie chorych może być powtarzane przy każdym nawrocie

Skutki specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych:
• zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła,
• umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością,
• przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty,
• powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego,
• przygotowanie na przejście do życia wiecznego.